Mijn eerste stappen bij het amateurtoneel: stagiair-souffleuse.
Achter de schermen van Theeën:
Theeën was een ongelooflijk leuke ervaring voor mij. Wat een avontuur! Het feit dat papa meedeed vond ik al iets om zeker mee te komen naar de repetities. Die eerste keren dat ik mee kwam kijken dacht ik bij mezelf: aan wat mag ik me verwachten? Ik wist dus helemaal niet waarover het ging.
Na een paar keer het stuk gezien te hebben, kon ik al een beetje "meelippen", maar toch was het iedere keer een verrassing welke verschillende gelaatsuitdrukkingen de acteurs gingen gebruiken.
Gedurende de laatste repetities kende ik de tekst bijna uit het hoofd, toen ik vroeg aan iemand om souffleuse te zijn was het goed. Ik mocht niet op details vitten, maar zorgen dat ze geen hele zinnen vergaten.
Op een bepaalde repetitie stelden we voor om het stuk in het Frans te doen (Monica is regentes Frans), maar neen, dit voorstel werd onmiddellijk afgewezen… Ook een voorstel om Theeën in het dialect te doen werd de deur gewezen. (Marcel zou er toch niets van verstaan)
Het voorstel van papa en ik om Leen een foto in de hand te duwen met Samanthake op en een beetje tekst werd toegejuicht. Dit zal Leen zich zelf wel herinneren.
Maar toen, de dag brak aan ('t Leiselehof) papa moest op de planken gaan staan. Ik was eigenlijk een beetje trots op mijn papa die toneel speelde.
30 september 2000 was een grote dag voor papa en mij, want papa speelde zelf mee in Gullegem en ik, ik was natuurlijk zijn grootste fan. Op zo'n zaterdag vroeg opstaan is een plezier en zeker als je weet wat je te wachten staat.
Eens opgestaan begon de tijd te dringen en werden vader en kind zenuwachtiger en zenuwachtiger.
Rond acht uur 's morgens vertrokken we naar de gemeenteschool te Sint – Andries waar een paar spelers ons stonden op te wachten.
Met z'n allen vertrokken we dan naar onze hoofdsponsor Walleyn te Sint – Michiels om nog enkele spullen op te halen. Dan allemaal samen naar Gullegem…
We vertrokken in een caravaan auto's naar Gullegem. Dominique reed achter ons, de anderen vluchtten weg (alsof ze bang waren van ons …) Maar Dominique bleef braafjes achter en wij gidsten hem naar het Theatercentrum van de Lustige Slijters.
Aangekomen in de Poststraat in Gullegem …, meerbepaald in het Theatercentrum van de Lustige Slijters.
Allemaal samen helpen uitladen en alles op scène zetten, om te testen. Daarna gingen we iets drinken in een cafeetje wat verderop. Daar babbelden we lang, dronken veel, gingen naar het toilet (dat buiten was). Dominique legde mij het verschil uit tussen verstaan en begrijpen.
Daar hebben we toch een uurtje gezeten.
Het Theatercentrum van de Lustige Slijters weer binnen, ons middagmaal naar binnen spelen, zenuwachtig lazen ze nog hun tekst. Mensen liepen daar nerveus heen en weer … (ijsberen heet zoiets)
De kennismaking met de spelers van Gent (onze concurrenten) die ook Theeën speelden verliep vlot, ze wisselden ook van kledij, ze aten iets, ze dronken ook en speelden na ons ook toneel …
Net voor onze toneelvereniging moest beginnen moest ik nog naar het toilet, want ik was zenuwachtig in hun plaats… Wat zal dat zijn als ik zelf op de planken zal staan?
Nog trotser was ik toen ik papa op een echt podium zag staan in Gullegem. Ik begon zo een beetje te glunderen.
Dat festival ging een leuke dag worden en het werd het ook. Die dag heb ik me ongelooflijk goed geamuseerd, ook al moest ik mijn bed rond 06.00 uur uit. Het kon me niets schelen. Ik wilde dat meegemaakt hebben. Ik wilde papa echt toneel zien spelen en wilde trots op hem zijn en was het ook.
Toen het ogenblik bijna aangebroken was (want De Valk mocht de spits afbijten) ging ik stilletjes in de zaal zitten zodat ik alles goed kon zien. Ik kwam te weten dat een familielid van Dicky ook in de zaal zat (haar opa zat er ook). Ik ving een beetje hun gesprek op en vroeg haar van wie ze familie was en ik zei dan welke rol haar papa vertolkte in Theeën.
Toen het stuk begon, startte ik met meelippen, want ik kende natuurlijk de tekst van al die repetities die ik meemaakte. Ik had ook de neiging iedere keer de spelers tekst vergaten of een fouten over hun lippen kregen, die luidop te zeggen, of te verbeteren, maar legde mezelf (hoe moeilijk het ook was) het zwijgen op …
Na het festival (het feesten) gingen we buiten al etend en al drinkend babbelen, over… je raadt het al … Wie vond er wat mooi? Was onze versie mooier of die van onze collega's? Papa en ik zijn nog niet uit deze discussie …
Het welles – nietes – spelletje tussen papa en ik was dus begonnen. Ik vond de Valk beter (ondanks de foutjes die onze groep maakte) en papa vond die Gentse ploeg beter. Wij zijn alletwee even koppig. Het zit in de genen, zeker …
Aan het einde van hele lange dag: Zaterdag 30 september 2000 kwam een einde aan mijn en papa's Theeënavontuur.
De vele leuke repetities, de "try – out" bij hoofdsponsor Walleyn en als afsluiter het eenakterfestival in Gullegem, ik mocht het allemaal meemaken.
Ziezo, één van mijn eerste stappen zijn dus gezet. Deze stapjes begonnen heel klein met flesjes bier openen voor onze regisseuse Monica, tot één van de grootste beginstappen: souffleren.
Ik ben nog altijd mijn eerste stappen in het amateurtoneelwereldje aan het zetten en zou graag grote stappen nemen door zelf toneel te beginnen spelen. Het enige waar ik een beetje mee zit, zijn die zenuwen voor ik op de planken ga staan. Ga ik die de baas kunnen? Of zal ik nog altijd op de wc-pot zitten als de anderen al begonnen zijn? Hoe zal dat aflopen?
